Keep an open mind or else
Κάποτε είχα τη βεβαιότητα πως απεχθάνομαι οτιδήποτε έχει να κάνει με “κιθαριστικό σόλο”. Ακόμα και για κομμάτια που δεν είχα ακούσει, αλλά πίστευα πως θα προσκυνήσουν στην στατιστική που μετρούσε απόλυτο. Όσο μάλιστα πιο “ροκ” η φόρμα στην οποία εντάσσονταν, τόσο βασανιστικότερη η απέχθεια. Όταν άκουσα για πρώτη φορά το Mother Sky των Can εκτός της διονυσιακής έκστασης που κυριεύει κάθε σπιθαμή κορμιού και νου, έγινα μάρτυρας συθέμελης κατεδάφισης αυτής της βεβαιότητας. Μακάρι έτσι να διαλύονταν όλες οι σαθρές βεβαιότητες. Το “έτσι” πάει στο συθέμελα… η διονυσιακή έκσταση ήταν το απρόσμενο-τεράστιο extra.
P.S1: Ο τίτλος δανεικός από ένα κομμάτι McCarthy
P.S2: Η φωτό δανεική από την ταινία του Σκολιμόφσκι “Deep End” στην οποία ακούγεται το Mother Sky.
Filed by wunbad at Μάρτιος 25th, 2009 under Bits and pieces
Σπεύδω να ακούσω!
Σχόλιο από Theorema — Μάρτιος 25, 2009 @ 1:05 μ.μ.